De eerste enveloppe, een beer op zijn kop stompen én ik heb mijn monstertruck!

Zondagmorgen stond ik vroeg op omdat ik Nikki’s eerste enveloppe mocht openmaken. Nikki heeft als verrassing dertien enveloppen in mijn backpack gestopt, waarop data staan wanneer ik ze mag openmaken. In mijn eerste enveloppe zat een heel mooie kalander met verschillende belangrijke data als verjaardagen en leuke gebeurtenissen. Heel tof, zo weet ik zeker dat ik die dagen niet vergeet en hij hangt nu op een mooie plek in mijn kamer.

De dag erna was het dan eindelijk zover, mijn eerste werkdag! De eerste twee dagen heb ik, voor de zoon van Andy en Margi, een deur opgeschuurd en deze ook in de beits gezet. Omdat Andy en Margi woensdag pas weer thuis zouden komen en ik eerst diverse documenten moest ondertekenen voordat ik écht aan de slag kon, was het de eerste dagen nog niet mogelijk om in de log yard, of op een work sight, aan de slag te gaan. Donderdagochtend heb ik toen met Margi alles ondertekent, mijn (werk)kleding in ontvangst genomen en ook is mij toen alles uitgelegd qua regels en veiligheid. Daarna ben ik naar een work sight gestuurd om Richard (ook een meubelmaker) te gaan helpen. Hij moest een heel huis in zijn eentje afmaken (aftimmeringen en meubels in het huis zetten, stellen en beam raps bevestigen (echt hout om neppe balken heen maken). Er was niemand binnen het bedrijf die dit precieze werk wilde, of überhaupt kón doen, dus vandaar dat ik naar Richard werd gestuurd. Richard is een Canadees en hij weet precies hoe het er hier aan toegaat. Hij was ontzettend blij met mij, vooral omdat ‘ie nu eindelijk iemand heeft die ervaring heeft met dit werk.

Vrijdagavond zijn we met alle Europese jongens een drankje gaan doen in de plaatselijke pub. We waren met zijn negenen en hadden maar één truck tot onze beschikking. Het is hier niet zo dat je allemaal je eigen stoel hebt en netjes je riem om doet. Nee, je gaat met zijn allen in de grote bak achterin zitten en geniet tijdens de rit van de buitenlucht. Na het drankje in de pub (de pubs gaan hier om 00.00 uur dicht en dat vind ik top!), reden we naar het huis in Gibsons om daar een kampvuur te bouwen. We hadden een grote grill boven het vuur met worsten en burgers en hebben met zijn allen lekker zitten lullen over van alles en nog wat. Sheilo, de Canadees die al acht jaar aan het reizen is, kan geweldig gitaarspelen. Hij heeft er dan ook drie en heeft uren zitten spelen. Die gozer kan niet normaal zingen en muziek maken. Heel indrukwekkend!

In diezelfde week ben ik ook naar mijn eigen appartement verhuisd, dus ik heb nu écht mijn eigen plekje. Ik woon in een huisje van Andy’s zoon en het is niet heel groot, maar wel lekker helemaal voor mij alleen! Zaterdagochtend heb ik dan ook allemaal spulletjes gekocht voor in mijn appartement en ik kan je vertellen dat mijn gespaarde euro’s er aardig hard doorheen gaan. Het is logisch dat ik eerst moet werken voordat ik mijn eerste loon ontvang en gelukkig heb ik genoeg gespaard. Na het halen van mijn spulletjes ben ik met Adriaan, Alessio, Dominic en Michael een vishengel wezen kopen, heb ik mijn officiële visvergunning gehaald én zijn we (met de kano op het dak) off-road de bossen in gereden, zodat we midden op het water konden gaan vissen. Wát een mooie plek weer! Adriaan, ik en Alessio zaten in de kano ergens in the middle of nowhere. Je hoort er niets en kan daardoor optimaal genieten van de natuur en de dieren om je heen. Af en toe kwam er een bever voorbij en soms springen er vissen zomaar ineens uit het water. We vingen twee grote vissen en namen die mee om later op de BBQ te leggen. Wat is er nu lekkerder dan je eigen vis vangen en opeten? Na vier uur lang te hebben gevist, zijn we naar huis gereden, hebben we nog wat extra vlees gekocht én hebben we heerlijk zitten bunkeren tijdens de BBQ.

Zondagmorgen keken we met z’n allen naar de finale van het wereldkampioenschap ijshockey (heel veel jongens hier doen ook zelf aan ijshockey) en ’s middags zijn we toen naar één van de grootste longboarding wedstrijden van de wereld geweest. Hier gaan de deelnemers met een heel lang skateboard van de berg af met ruim 100 tot 120 kilometer per uur. Toen ik dat zag, dacht ik “WAUW! Dat wil ik óók!”. Maar, je kunt je vast voorstellen dat het een heel gevaarlijke sport is – de kans dat je uit de bocht vliegt is heel groot en uiteraard loop je dan enorme wonden op. Ik hield het daarom maar gewoon bij kijken, haha! Op diezelfde dag zijn we ook met zijn allen wezen paintballen. Je hebt hier grote gebieden waar je de mogelijkheid hebt om te paintballen en airsoften. Ons terrein was 200 bij 200 meter en we waren met zestien jongens. Iemand van de club verhuurt hier zijn wapens en dan ben je gewoon in staat om mee te doen. Ik denk dat we wel vijf uur lang hebben gespeeld met zijn allen en we hebben veel verschillende spellen gedaan als Free for All, Team Deathmatch en Capture the Flag. Ze paintballen hier wel twee tot drie keer per maand en iedere keer kun je je inschrijven om mee te gaan. Uiteraard heb ik mij dan ook direct ingeschreven voor de volgende keer!

Maar, er moest uiteraard ook weer worden gewerkt! Die nieuwe week bestond uit maar drie werkdagen, want maandag was een nationale feestdag en hier is het dat je twee keer in de maand op vrijdag vrij bent in de zomer. Dit omdat je vaak negen uur per dag werkt en zo heb je wat meer aan de weekenden en is er dus meer vrije tijd om dingen te ondernemen! Die drie werkdagen heb ik met Richard en Ken heel veel van onze lijst afgewerkt. Er moesten diverse kleine dingetjes gebeuren; allemaal heel precies werk, waardoor je hier uiteindelijk toch nog best lang mee bezig bent. Ken is ook een Canadees, die heel veel in de filmindustrie heeft gewerkt (eigenlijk een beetje net zoals Eigen Huis en Tuin bij ons in Nederland). Hij heeft verteld hoe het er hier allemaal aan toegaat en hij vertelde precies wat ik van tevoren al wel dacht: op televisie laten ze een kort fragment zien van hoe iets wordt gemaakt, en vervolgens (achter de schermen), komen er ruim 40 timmermannen even alles snel in elkaar knallen. Zoals Ken zelf zegt, álles wat je in dat programma ziet is pure onzin en ook nep. Echt allemaal voor de show dus!

Ken is een heel goede timmerman/meubelmaker en ik heb in die drie dagen al onwijs veel van hem mogen leren. Het huis waar we aan werken staat op een heel mooie locatie, dichtbij het strand, op een berg waar je fantastisch uitzicht hebt tijdens het lunchen en zagen. Het werk hier laat mij trouwens wel beseffen dat ik echt een verwende meubelmaker ben bij Creavorm. Daar staan tientallen professionele machines waar je altijd gebruik van mag maken en hier moet je het doen met kleine zaagjes en hand- en elektrisch gereedschap. Beam wrapping van soms vijf meter lang op een ieniemienie zaagje… Kan je het je voorstellen? Ik kijk mijn ogen uit hier en leer enorm veel!

De dagen erna heb ik heel hard gezocht naar een geschikte truck. Juist omdat ik hier op een eiland woon is het heel moeilijk om een truck te vinden. Die dingen zijn gewoon zó gewild! Als ik op Craigslist (een soort van Marktplaats) kijk, dan kom ik veelal trucks in Vancouver tegen. Dit houdt dan in dat ik met de boot moet, omdat er gewoon veel meer kans is om een goede truck te vinden op het vasteland. Voor vrijdagmorgen maakte ik een paar afspraken om naar trucks te kijken, maar die waren eigenlijk allemaal niet wat ik zocht (de een had de verkeerde kleur en weer een ander bleek toch niet het juiste merk). Woensdagavond tegen middernacht kwam ik mijn droomauto tegen op internet en deze stond te koop voor drieduizend dollar. Om 05.30 uur heb ik gemaild naar de verkoper en om 08.00 uur kreeg ik bericht dat er al drie geïnteresseerden waren die allemaal wilden komen kijken. Ik baalde enorm en heb die dag daarom om 19.00 uur een volgend appje gestuurd waarin ik schreef dat ik de truck graag zou overnemen voor 3500 dollar, dat ik het geld contact klaar heb liggen én dat ik hem vrijdagmorgen op zou kunnen halen. In eerste instantie liet de man mij weten dat hij dat niet kon maken tegenover de andere geïnteresseerden, maar toen ik nog wat doordramde, liet hij mij weten dat de auto voor mij was! YES!

Die vrijdag nam ik, samen met Dominic, om 6.20 uur de boot richting Vancouver en we kwamen rond 08.30 uur aan op de afgesproken locatie. Daar was ‘ie, The Beast! De man die ‘m verkocht was de eerste eigenaar en had alle autopapieren en belangrijke documenten beschikbaar. Daarnaast kreeg ik allemaal extra’s mee, die hij nooit eerder gebruikte. Dominic heeft veel verstand van auto’s, was helemaal onder de indruk en vond het een prachtige deal. We reden ene proefrit en de auto rijdt superlekker. Ik was eigenlijk direct verkocht én de auto dus ook! We hebben toen de auto overgeschreven op mijn naam en ‘zomaar ineens’ was ik de gelukkige eigenaar van een truck!!! Wat een geluk dat de man hem uiteindelijk tóch aan mij wilde verkopen!

Eenmaal weer terug op het eiland heb ik en slaapzak, tent en een zelfopblaasbaar matras gekocht en ben ik met Michael, Adrian, Alessio, Zee én Dominic naar Mount Richardson gereden om daar te overnachten. Na een off-road weg van zo’n 1,5 uur kwamen we bovenop de berg aan bij een groot meer. We waren er helemaal alleen, want door de slechte weg er naartoe is het bijna onmogelijk om er te komen zonder een jeep die hoog genoeg is. We hadden twee kano’s mee, ál onze visspullen en uiteraard ook meer dan genoeg vlees voor op de BBQ. We hebben uren gevist en ook lekker om het kampvuur gezeten met zijn allen.

Na lekker te hebben gegeten kwam er rond 22.00 uur een andere monstertruck aan met vier Canadese gasten. Ze kwamen bij ons zitten en vertelden verhalen over beren die zij zijn tegengekomen. Eén gozer zei dat, wanneer je een kleine beer ziet, je deze tussen zijn ogen moet slaan om hem weg te jagen. Ik dacht bij mijzelf “Yeah, right. Droom lekker verder!” en na alle verhalen ben ik rond 02.00 uur mijn tent ingedoken.

De volgende morgen werd ik rond 07.00 wakker, ritste mijn tent open en het leek wel of dat ik wakker werd in een Instagramfoto. Op zo’n mooie plek ben ik écht nog nooit opgestaan! Ik heb toen mijn hengel gepakt en ben samen met Michael gaan vissen. Toen we terugkwamen zagen we een kleine beer bij ons kamp en ik riep de andere jongens erbij. Eén van de Canadese gasten liep er langzaam op af en gaf hem letterlijk een stomp op zijn kop. Ik kon mijn ogen niet geloven, maar het was écht waar! Voor we het wisten rende de beer terug de bossen in. Dit had ik nog nóóit gezien…

5 gedachten over “De eerste enveloppe, een beer op zijn kop stompen én ik heb mijn monstertruck!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *