Een one night stand met de tuinman, balanceren met Polly & (m)ammie op ’t eiland

Inmiddels zit mijn eerste maand op het eiland erop en heb ik al op heel veel lieve guapas é guapos mogen passen. Zo ben ik o.a. drie weken lang de oppas geweest van een jongetje dat met zijn vader en moeder vakantie vierde op Ibiza, heb ik een avondje gepast op twee broertjes die samen met hun ouders verbleven in een all inclusive resort (hier heb ik toen goed gebruik van gemaakt en dan heb ik het over het buffet, of course…) én ben ik al een dagje mee geweest op een zeilboot. Nee, vervelen hoef ik mij zeker niet! Daarnaast kwam ik laatst, na een middag oppassen terug bij mijn autootje en was er (hoogstwaarschijnlijk door de tuinmannen) een sticker op de achterruit geplakt met de tekst One night stand’ Dus zelfs ’s nachts is er eigenlijk geen reden tot vervelen. Grapje, Koen. Ik slaap liever een jaar lang iedere nacht alleen, dan dat ik zo’n zwetende, schmutzige tuinbroek mee m’n bed in sleur. Brr…

Ik denk dat ik nu wel kan zeggen dat ik mijn draai heb gevonden hier – ik doe m’n wasjes alsof ik nooit anders heb gedaan, mijn bruine kleurtje lijkt permanent, ik rij naar de supermarkt zonder navigatie, weet precies welke stenen er los liggen op de route naar het strand, heb m’n eerste paar nieuwe schoenen gekocht (mu-ha-ha) en leer langzaam maar zeker steeds meer mensen kennen. Al moet ik eerlijk toegeven dat het best lastig is om daadwerkelijk af te spreken met hen. Zo schreef ik in mijn vorige blog over Jessica en Natasja, maar die heb ik tot op de dag van vandaag nog niet gezien. Het werk wat ik op dit moment doe is gewoon zó onvoorspelbaar en ik heb vaak te maken met last minute boekingen. Hierdoor lijkt het soms onmogelijk om buiten het werk om afspraken te maken. Dat is ook wel gebleken door het feit dat ik mijn baantje als schoonmaakster last minute heb moeten afzeggen doordat er, dus ook weer last minute, een grote boeking binnenkwam via het bureau waarvoor ik werk. Nou, dat zie ik dan maar weer als een luxeprobleem – ik hoef niet bang te zijn dat er geen geld binnenkomt.

Dat het onmogelijk soms tóch mogelijk is, is gelukkig bewezen. Want toen Mercedes een paar dagen op het eiland verbleef, hebben we elkaar zeker wél gezien! Op woensdagavond hadden we tickets voor Ushuaïa (een prachtige club in de buitenlucht, inclusief zwembad!) en zijn we de dag daarna op pad geweest met Polly – als twee échte Hollanders mijn zachtroze koelboxje gevuld met fruit, worst, kaas en sappies en vervolgens doorgereden naar Cala Benirrás, een prachtige baai in het noorden van Ibiza. Die dag besloten we de zonsondergang te bekijken bij Sunset Ashram, een waanzinnig mooie beachclub op Cala Conta (waar we trouwens ook heerlijke sushi hebben gegeten op ons kleedje met de voetjes in het zand). Om 00.00 uur vierden we de verjaardag van Mercedes aan Talamanca Bay bij de tapasbar La Bodega – we bestelden twee waanzinnige cocktails en ook, gewoon omdat het kon, twee verrukkelijke toetjes om haar nieuwe levensjaar in te luiden. Uiteindelijk werden we door de barmannen uitgenodigd aan de bar voor nog een cocktail en liepen we uiteindelijk weg zonder te hoeven betalen. Of dit echt de bedoeling was weten we tot op de dag van vandaag nog steeds niet, maar ze zwaaiden ons zó vrolijk en vriendelijk uit, dat we het dan ook maar gewoon opvatten als een cadeautje voor de jarige Jet. Lang zal ze leven (en ik profiteer daar natuurlijk graag van)!

Er zijn hier een paar dagen geweest waarop het flink heeft geregend en gewaaid, waardoor mijn autootje een tijdje niet meer te herkennen was. Zo liep ik met een oppaskindje langs Polly, vertelde ik hem dat deze ‘toettoet’ van mij was en vroeg ik welke kleur ‘ie was, waarop hij vrolijk antwoord: ‘BRUIN!!’. Op dat moment wist ik dat het hoog tijd werd om dat bakkie eens een stevige wasbeurt te geven. Poging één deed ik op de dag dat ik met Mercedes op pad was. We stopten bij een carwash, stapten uit om aan de slag te gaan botsten toen op tegen een bord met de tekst ‘Out of order’. We stapten dus weer in, ik startte de motor, draaide m’n stuur om… en voor we het doorhadden balanceerden we, met auto en al, op een nét iets te hoog stoepje/drempeltje wat ik over het hoofd had gezien. Ik besloot ‘m direct in z’n achteruit te zetten en, na heel wat geschraap en gerammel, uiteindelijk weer met vier wielen op de grond, reed ik een stukje door om vervolgens uit te stappen en de (mogelijke) schade te bekijken. Nu zal het je verbazen (of misschien juist helemaal niet), maar wanneer een grafisch vormgever (Mercedes) en een tekstschrijver (rara, wie zou dat zijn) staan te kijken naar een lekkend autootje, is er om precies te zijn géén idee wat er gebeuren moet, laat staan wat er aan de hand is…

Op het moment dat het gebeurde lag Koen op één oor (die kans is altijd groot met negen uur tijdsverschil), dus besloot ik, de held die ik ben, om mijn vadertje te bellen. Die liep direct richting de buurman, “want die zal het wel weten” en in die tussentijd maakte ik een melding in de ANWB-hulp in het buitenland app. Ben uiteraard flink uitgelachen door de jongen aan de andere kant van de lijn (hij liet mij o.a. op mijn knieën met een servetje onder de auto kruipen om te kijken wat voor vloeistof er precies lekte), maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken. Mercedes had inmiddels de nummers van haar vader, oom én neef gedraaid en eigenlijk vertelde iedereen ons hetzelfde: “Het moet de airco zijn!”. Geluk bij een ongeluk dus, want het lekken van de airco kan helemaal geen kwaad. Het was bijvoorbeeld erger geweest wanneer het de koelvloeistof was geweest. Maar ja, dan zou de vloeistof roze of blauw geweest moeten zijn en dit was gewoon helder en zonder geur. Ook geen olie dus en dus geen reden voor paniek. Ha, zo leer je nog eens wat (en de wasbeurt heb ik toen maar uitgesteld tot de volgende dag).

Zaterdag 23 juni was het Noche de San Juan, de geboorte van Johannes de Doper. Lijkt nu net alsof ik er alles van weet, maar mensen die mij kennen weten dat ik natuurlijk totaal geen idee heb. Wat ik wel weet is dat het die avond groot feest was – veel mensen op straat, DJ’s op het strand en ook tientallen kampvuren. Gezellig, dat was het! En uiteraard hebben we d’r eentje gedronken op Johannes, die toffe ouwe peer.

Op maandag 25 juni om 09.00 uur haalde ik mijn moeder en zusje op van het vliegveld voor vier dagen lang IBIZAAAA. We zetten de spullen thuis af, namen vanaf old town de watertaxi naar de overkant voor een heerlijk (ik herhaal, héérlijk) ontbijt bij Passion Café in de haven. Na onze buikjes rond gegeten te hebben, hebben we de dag doorgebracht op Cala d’Hort (met uitzicht op het waanzinnig mooie Es Vedra) en struinden we ’s avonds langs de kraampjes van de Las Dalias Night Market. Da’s écht genieten, met mijn eigen mammaatje en zussie om me heen! De overige drie dagen hebben we veel geshopt, zijn we neer gestreken op een heerlijk baaitje met de naam Cala Vadella en is er, uiteraard, ook goed gegeten. Tussendoor heb ik ook een aantal keer moeten werken, maar gelukkig was er ook genoeg tijd om met zijn drieën door te brengen. Het waren vier heerlijke dagen met twee van de meest heerlijke mensen in mijn leven!

Kan je, je nog herinneren dat ik in mijn vorige blog schreef over Marjolein, die oud-collega van mij die op het eiland verbleef met haar gezin? Toen ze vertrok vertelde ze dat ze eigenlijk iedere maand wel terug wil komen naar Ibiza, en geloof het of niet, maar inmiddels heb ik haar dus gewoon voor de tweede keer gezien hier – ze deed mee aan een winactie op radio538 en hoorde op een dag haar naam klinken uit de mond van Edwin Evers. Tja, die meid won gewoon even een reis naar Ibiza voor twee personen! Een smoothie op Talamanca Bay bij Bikini by Cathy Guetta, zonnen op Playa d’en Bossa en een heerlijke lunch bij het luxehotel waar zij samen met haar vriendin verbleef. Ik kan bijna niet wachten op haar volgende bezoek over een maand…

Op zaterdag 30 juni, precies na een maand op het eiland te zijn geweest, vertrok ik naar Nederland. Nee, niet omdat ik heimwee had, of om terug naar huis te gaan, maar omdat er iets heel anders op de planning stond: de jaarlijkse vakantie met mijn vriendinnetjes Michelle en Karlijn! Die morgen voltooide ik mijn laatste opdrachten voor Knap Stukkie Tekst bij Es Repos, een lekker koffiezaakje bij mij om de hoek, en vervolgens was het tijd om mijn koffertje in te pakken en richting het vliegveld te gaan – ik werd thuis opgehaald door een vriend van een oppasgezin van mij. Hij had dezelfde vlucht naar Nederland als ik en vond het geen probleem om eerst even langs mijn appartement te rijden. Ideaal!

Eenmaal aangekomen op Eindhoven Airport pakte ik de shuttlebus naar Eindhoven Centraal en toen ik daar uitstapte werd er direct duidelijk dat er iets niet klopte – het was onwijs druk, mensen liepen rond als kippen zonder kop, er stond een enorme rij bij de taxi’s én er reden verdacht weinig bussen en treinen… Ik besloot om eerst wat eten en drinken in te slaan, om vervolgens plaats te nemen bij de bushaltes aan de achterkant van het station. Na ruim een uur daar te hebben gezeten en met een oude man te hebben gepraat die na drie uur wachten besloot te gaan lopen, trok ik de conclusie dat er geen bus meer zou komen. Deze keer belde ik mijn moedertje en na ruim vijf kwartier reed ze voor in haar Suzuki Swift. Op het moment dat mijn moeder mij appte dat het nog tien minuten zou duren voordat ze er zou zijn, vertelde een mevrouw mij over de shuttlebussen die waren ingezet en vertrokken vanaf de vóórkant van het station. Op dat moment werd mij duidelijk dat ik dus al die uren voor niets had zitten wachten aan de achterkant, dat er dus wél shuttlebussen reden en dat mijn moeder dus eigenlijk voor niets een retourtje Barendrecht-Eindhoven aan het crossen was. Dit heb ik haar trouwens niet verteld op dat moment. Sterker nog, dit heb ik haar tot op de dag van vandaag nog helemaal niet verteld. Mama, lieve mama, als je dit leest… Ik hou van jou.

De volgende dag zijn we op visite geweest bij opa Koopmans (waar ik een halve boterkoek en een halve cake naar binnen heb gewerkt) én zijn we uiteraard ook nog even langsgegaan bij mijn andere opa en oma. ’s Avonds heerlijke, Hollandse witlof gegeten (een prakkie in 30 graden kan soms echt geen kwaad) en na het eten vertrok ik met Michelle en Karlijn richting Amsterdam voor ons meisjesreisje 2018 – Mykonos, you better prepare yourself!

3 gedachten over “Een one night stand met de tuinman, balanceren met Polly & (m)ammie op ’t eiland”

  1. Lieverd was weer heerlijk verhaal. Moest af en toe wel lachen. Heb het gevoel dat ik er bij ben. Op naar volgende avontuur. 😘😘😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *