Waar een wil is, is een weg! En YES, I did it my way!

Het reisje met mijn meisjes was heerlijk! Mykonos is een waanzinnig leuk eiland waar je heerlijk tot rust kunt komen, fantastisch kunt eten en ook goed kunt feesten! De acht dagen zijn dan ook voorbij gevlogen en voor we het door hadden stonden we weer met beide benen op Schiphol Airport. Maandag 9 juli vlogen we van Mykonos naar Amsterdam en de volgende dag vloog ik van Eindhoven weer terug naar Ibiza. Gelukkig genoeg tijd om al mijn wasjes te draaien, nog even op stap te gaan met m’n mami én om een ouderwetse enveloppe op de post te doen naar Canada! Ik ben benieuwd wanneer ‘ie aankomt… Op de een of andere manier best een heel vreemd en dubbel gevoel om Nederland weer achter te laten. But, a girl gotta do, what a girl gotta do! Dus geen tijd om er al te lang bij stil te staan en hup, dat vliegtuig weer in! – Wéér bedankt voor het taxiën, mama! Had je dat ook gedaan als je had geweten dat je de eerste keer eigenlijk voor niets heen en weer was gereden?? Love you long, long, long time!

Eenmaal terug op het eiland kreeg ik twee dagen later dus te horen dat mijn job als babysitter verleden tijd was. Hoe ik mij voelde op dat moment weet ik eigenlijk niet precies – in eerste instantie was ik best geschokt (want, hoe nu verder dan?), maar al snel vond ik toch ook wel weer de rust (alsof er een enorme last van mijn schouders viel). Diezelfde middag sprak ik met mijzelf af dat Ibiza mij écht niet klein zou krijgen (zéker niet op deze manier) en dat ik, hoe dan ook, gewoon door zou pakken. Het babysitten zie ik nu dan ook als een soort van ingang tot het eiland en dan ben ik nu dus toe aan dat waar ik écht voor ben gekomen. Wat dat dan mag zijn? Dat zal de tijd leren (hoop ik)!

Ik besloot om een aantal dagen even alleen maar leuke, fijne dingen te doen en even niet aan werk, of mijn financiële toestand, te denken. Zo ben ik, uiteraard, regelmatig te vinden geweest op het strand, heb ik lekker veel knappe stukkies geschreven, had ik genoeg tijd om een aantal keer af te spreken met Linsey (het meisje uit Amsterdam dat hier de Spaanse taal leert), heb ik een middagje opgepast op J. én heb ik samen met K. Ibiza old town onveilig gemaakt tot een uur of 04.00. Om vervolgens de volgende dag, samen met Linsey en Miriam (een Braziliaans meisje) richting Ushuaïa te gaan voor het openingsfeest van Kygo. Ja, dát was vet (en dat we VIP bandjes kregen van een aantal jongens die Linsey eerder had ontmoet, was héél mooi meegenomen en ook best prettig voor een chica zonder werk…)!

Die maandagmorgen had ik een afspraak bij Horse Rescue Centre Ibiza – een paardenopvang in Santa Eularia (twintig minuutjes bij mijn appartement in Ibiza stad vandaan), waar o.a. de Rotterdamse Cindy (de oprichtster) en Denise (woonde een aantal jaar geleden gewoon een paar straten bij mij vandaan in Noord!) dag in, dag uit met al hun liefde zorgen voor mishandelde, verwaarloosde en zieke paardjes. Ik kwam daar aan rond 10.00 uur om te kijken wat de mogelijkheden waren, maar voor ik het doorhad kreeg ik een borstel in m’n handen en poetste ik het een na het andere paard. De volgende dag mocht ik weer komen, en je raadt het vast al, die dag dáárna ook. Sterker nog, ik ben er eigenlijk nooit meer weggegaan… Inmiddels heb ik al véél meer paarden geborsteld en ook al heel veel rondjes door het bos gelopen met hen. Binnenkort mag ik ook gaan rijden en er staat gelukkig nog heel veel ander moois op de planning!

In mijn eerste week bij de Horse Rescue heb ik al iets heel bijzonders mogen doen – een aantal weken geleden hadden locals een tip gestuurd over vier verwaarloosde pony’s én een ezel en op mijn zesde dag op stal (zaterdag 21 juli) was het eindelijk zover; ze mochten worden opgehaald. En dat gingen Denise en ik doen! Bepakt met voer, halsters en touwen stapten we de auto in en eenmaal aangekomen op de locatie, maakten we kennis met de eigenaar en de chauffeur die de dieren vervoerde. Een bizar moment was het toen de eigenaar floot en de vier wilde pony’s (twee moeders met beide een kindje) vanuit de verte op ons af kwamen rennen. Het was nog best een gedoe om ze met zijn vijven in de trailer te krijgen, maar uiteindelijke lukte het Denise en mij om ze te vangen (want als we op die Spaanse señors hadden moeten wachten, hadden we er sowieso nóg gestaan). Inmiddels staan de vier pony’s en de ezel alweer een tijdje bij ons op stal en is de dokter langs geweest voor een check – naast een paar kleine dingetjes, mankeren ze gelukkig helemaal niets. We zijn dan ook druk op zoek naar een nieuwe, fijne eigenaar voor hen!

Al heel snel voelde ik mij heel thuis rondom de stallen. Er lopen lieve mensen rond, de paardjes zijn stuk voor stuk heel bijzonder én (niet geheel onbelangrijk) er is meer dan genoeg werk te doen. Vrijwilligerswerk, natuurlijk. Nu is dat voor mij nooit een probleem, ik vind het altijd fijn en leuk om vrijwilligerswerk te doen, maar aangezien ik verder helemaal geen inkomen meer heb op het eiland (en wel een kamer huur in Ibiza stad), was dat wel even een dingetje – het aller-aller-allerliefst zou ik namelijk iedere dag mijn steentje bijdragen hier bij de paarden. Ik vertelde Cindy over mijn situatie, wat ik het allerliefste zou doen én wat ik voor haar en haar dochtertje (6) zou kunnen betekenen. Toen vertelde ze mij over het appartement boven haar woonhuis, dat het al leegstaat sinds begin dit jaar, maar dat er heel veel moet worden schoongemaakt en opgeruimd voordat het bewoonbaar zou kunnen zijn. Ik kreeg een rondleiding en zat het eigenlijk direct zitten – wát een heerlijk, typisch Spaans appartement met heel veel ramen, een balkonnetje en zelfs een eigen oprit! Op vrijdag 20 juli kreeg ik een appje van Cindy: ‘Laten we het maar doen!!’ En zo gezegd, zo gedaan…
Per 1 augustus woon ik nu dus in het geel/oranje appartement, tussen de paarden, honden en ezel op het platteland van Santa Eularia. Ja, er moest inderdaad best wat (lees: héél véél) gebeuren, maar het is alle inspanning zéker waard geweest. Heel veel oude zooi en meuk heb ik weggegooid en er zijn ook al heel wat leuke spulletjes voor in de plaats gekomen. Ik heb het e.e.a. van Denise in bruikleen, mijn eigen spulletjes staan inmiddels in het appartement en ook heb ik de Marktplaats van Ibiza gevonden. Binnenkort gaan we nog even naar de kringloop, wie weet wat ik daar ga vinden…

Daarnaast, ook leuk om te vertellen, heb ik mijn eerste twee buitenritjes al achter de rug! De eerste (ik zat op Itaka) was samen met Denise (op Nevada) en Noëmi (op Muñeca) om de buurt te verkennen en de dag daarna was met dezelfde twee (toen reed ik op Nevada) én Tim Akkerman (de ex-zanger van Di-rect) en zijn dochtertje Lila. Het was gezellig met Tim (en ja, ook met Lila hoor!), zelfs zó gezellig dat hij ons uitnodigde voor zijn optreden later die avond bij Es Raco Verd in San Jose. Nou, zo kom je nog eens ergens natuurlijk! Dus Naomi en ik zaten die avond allebei met een, of oké twee, strawberry daiquiri’s te luisteren naar de stem van niemand dan Tim Akkerman in een waanzinnig gezellig en knus binnentuintje. Té leuheuk!

De dagen hier in Santa Eularia vliegen letterlijk voorbij. Ik start de dag rond 08.30 uur en duik gelijk het bos in om rond- en met de paarden bezig te zijn. Mesten, borstelen, wassen, wandelen, rijden, voeren, vóór je het weet lig je weer uitgeteld in je bed. Maar, doordat ik nu fulltime vrijwilligerswerk doe, moeten er op de een of andere manier toch ook wel wat centjes binnenkomen om het hier nog wat langer uit te kunnen houden. Je raadt het vast al… Da’s mijn volgende puntje in de agenda (Ogh, als ik mij toch eens zou kunnen herinneren wanneer ik voor het laatst in m’n agenda heb gekeken.. Heerlijk)!

7 gedachten over “Waar een wil is, is een weg! En YES, I did it my way!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *