Project gluelamp, op m’n bek in Coast Gravity Park én tijd om te verhuizen!

Het was tijd voor project gluelamp. Ik startte samen met Amos en ons team aan het glazen huis. Voor dit project moesten er gluelamps (grote, houten balken aan elkaar gelijmd) worden gemaakt en alles we nodig hadden, werd door een grote CNC machine op maat gemaakt en bij ons afgeleverd. Ik had mijn huiswerk gedaan en dus allee tekeningen bekeken en bestudeerd, waardoor ik precies wist waar alle delen moesten komen. Het was dus allemaal op maat gemaakt met behulp van de machine, maar we moesten wel zelf zorgen voor de gaten in het hout en ook hier en daar wat zagen en/of frezen. Het is namelijk zo dat er op een gluelamp ruilingen worden gemonteerd en aan die grote ruilingen worden ramen geklikt. Juist hierom was het uitermate belangrijk dat we alles precies op de juiste plek monteerden en dat alles waterpas is. Amos en ik zorgde eerste voor alle lay-outs (we tekenden precies af waar alle gaten moesten komen), waardoor het later in het project makkelijk en sneller voor ons zou zijn.

De delen waar we mee werken zij niet bepaald klein – het grootste deel was in dit project maar liefst 7 meter lang, 10 centimeter dik en 25 centimeter breed. Het was dus heel fijn dat er een heel team aanwezig was die ons bijstond. Samen met Amos, Michael, Marco, Paul en Ken moest de klus worden geklaard. Amos was er de eerste week om te helpen en alles uit te zoeken samen met mij en na die eerste week moest ik het zelf doen. De gluelamps moesten worden vastgemaakt aan het huis door te boren richting in het beton van de onderkant van het huis. Hier goten we dan epoxy in de goten om het ijzerdraad vast te maken en de rest werd geboord door staal met enorme bouten – de fundering van het huis bestaat namelijk alleen maar uit stalen balken. De gluelamps waren zwaar en moest in elkaar worden geschoven. Gelukkig had Amos twee grote thor hammers (houten hamers) van de log yard gehaald, waardoor we de delen gemakkelijker in elkaar konden slaan en het hout zo weinig mogelijk werd beschadigd. Ik vond het een heel mooi project, alles waar we mee werkten was van écht hout en dat ruikt altijd heerlijk!

In het weekend was het Canada Day (eigenlijk een soort van Canadese Koningsdag). Alles was rood en wit en overal hingen grote Canadese vlaggen. In het dorp was het feest met optredens van diverse locals en ook werd er gratis taart uitgedeeld. ’s Avonds was er vuurwerk en kon je overal lekkere hapjes en drankjes halen. Daarnaast was er een fanfare met grote karren (net als carnaval in Nederland) en er waren verschillende teams die hun eigen kar hadden gemaakt en versierd. De mooiste kar won uiteindelijk een prijs.

Zondag ben ik met Zee en Marco naar Coast Gravity Park in Sechelt geweest. Ik heb namelijk eindelijk mijn eigen mountainbike gekocht en die moest ik natuurlijk gaan uittesten! Coast Gravity Park is het op twee na beste en grootste downhill mountainbike park van Canada – je vindt hier 22 verschillende soorten trails, waarop je dan met een truck omhoog wordt gereden, om vervolgens vanaf de top van de berg naar beneden te crossen op je fiets. De trails hebben verschillende kleuren die aangeven om welk niveau het gaat: groen is het makkelijkste en de double black pro line, tja hoe zal ik het zeggen, is een trail die ik heel misschien over 10 jaar ooit eens zal gaan proberen. Hoe hoger het niveau van de trail, hoe extremere sprongen en snelheden je mag verwachten. Ik begon makkelijk omdat ik door de trails in Nederland helemaal niets ben gewend. Gedurende de tocht naar beneden kun je drie keer een andere kleur kiezen: drie keer groen, of twee keer groen en eindigen met een blauwe. Toch ging Zee bij de derde keer rechtsaf de zwarte trail op en je voelt ‘m vast al aankomen; ik volgde hem… Ik ging ervan uit dat het een groene trail was, dus ik ging in volle snelheid naar beneden en kwam op een gegeven moment een sprong tegen waar ik niet meer voor kon remmen. Ik vloog de lucht in, maakte zowat een salto en kwam aardig hard op de grond terecht. Gelukkig had ik bescherming gehuurd en viel de schade heel erg mee. Daarna was ik natuurlijk wel direct goed opgewarmd voor de rest van de dag! Het park is namelijk open van 10.00 tot 17.00, dus we hadden nog meer dan genoeg tijd over!

Op maandag moest er weer hard worden gewerkt aan project gluelamp en mijn team en ik hebben het project toen zo goed als afgekregen. Ken, Paul, Zee en ik bleven uiteindelijk over: wij moesten de ruimtes rondom de ramen namelijk gaan aftimmeren met muren (framing walls van hout). Boven de gluelamps kwam hout voor het plafond, en voor tussen de gluelamps en de stalen balken maakten we hout voor de aftimmering en de ramen. Ook moesten we de buitenkant aftimmeren met hout (sheeding with plywood). Al met al een hoop werk op een hoge hoogte van meer dan 9 meter boven de grond. Daarnaast moest álles worden verstevigd voor de inspectie – op elke site moet altijd alle framing worden geïnspecteerd, zodat we er zeker van zijn dat het veilig is voor de bewoners. Logisch natuurlijk! En ook heel belangrijk.

Die vrijdag ben ik met Adrian en Michael naar Vancouver geweest om een voetbalwedstrijd bij te wonen waar Zweinsteiger meespeelde. Michael komt uit Duitsland en vroeg ons gezellig mee naar de wedstrijd. Daar kon ik natuurlijk geen nee op zeggen! We hadden de keus om met de auto of de bus naar de stad te gaan, maar ik had een veel beter idee: waarom niet gewoon lekker liften? In een land als Canada moet dat te doen zijn, toch? We begonnen vanuit huis met onze duimen omhoog en na twee minuten werden we al opgepikt door twee vrouwen die ons wel naar de ferry wilden rijden. Eenmaal daar aangekomen gingen we weer met onze duimpjes omhoog en ook het bordje dat ik had gemaakt (Vancouver Downtown) ging de lucht weer in. 5 minuten hebben we daar gestaan en toen stopte de volgende auto langs de kant van de weg: dit keer een heel aardige vrouw die toevallig downtown woonde en meer dan genoeg plek over had in haar auto om ons mee te nemen. Ook vond ze dat ze wel wat gezelligheid en gezelschap kon gebruiken gedurende de rit. Helemaal goed dus!

De wedstrijd begon om 19.00 uur, dus we hadden nog zat tijd over. We sliepen die nacht in een het Samsun Backpackers hostel midden in de stad, dus na de wedstrijd keerden we terug naar het hostel om ons om te kleden en klaar te maken voor de avond. We deden een drankje in de bar van het hostel en maakten kennis met een aantal Australische jongens en meiden. Leuk om te vragen waar ze precies vandaan kwamen in Australië, want ik ben zelf natuurlijk op heel veel plekken daar geweest! Later op de avond zijn we met zijn allen de stad in geweest en de volgende dag hebben we enorm uitgeslapen. Zaterdag hebben we een heel grote outdoor winkel bezocht (Atmosphere) en ’s middags lunchten we bij een Mexicaans restaurant waar ik de meest lekkere wrap heb gegeten die ik ooit op heb. Na de wraps keerden we weer richting huis, want er was nog genoeg te doen: ik moest namelijk verhuizen!

In Davis Bay had ik een woning voor mijzelf, maar het was tijd om te verhuizen naar Gibsons, waar ik nu samenwoon met vier andere jongens. Ik pakte al mijn spullen in en Zee bracht mij met zijn Toyota Carolla naar het nieuwe huis. Nu is er eindelijk een grote tuin, een onwijs groot balkon waar we na werktijd altijd chillen en ook is het dus niet meer zo stil en eenzaam wanneer ik thuiskom. Ik woon beneden samen met Shyloh, de Canadees, en wij hebben dus echt ons eigen stekkie met zijn twee. Wel delen we de keuken met zijn vieren, want die is er beneden niet. Gibsons is ook een fijner dorp om te wonen – het is groter en vanuit hier is er ook veel meer met de fiets te bereiken. Mijn kamer is inmiddels echt van mij, al mijn spullen staan er nu in, en de eerste nachten zitten erop. Het was wel even wennen hoor, maar na het drukke weekend sliep ik gelukkig snel en ook diep.

Upcoming: de aankomende weekenden en weken worden heel gaaf! Er staan een hoop hikes op de planning, ik leer heel veel op mijn werk én er komen nog veel meer leuke activiteiten.

4 gedachten over “Project gluelamp, op m’n bek in Coast Gravity Park én tijd om te verhuizen!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *