Van de paardenpoep naar de VIP area van de Pacha én weer terug!

Zoals ik in mijn vorig blog al schreef, vlogen de dagen bij het Rescue Centre voorbij. Iedere dag is er zó onwijs veel te doen, er leek gewoon geen eind aan te komen. Maar, hoe je het ook wendt of keert, het bleef vrijwilligerswerk en toch is het ook wel lekker om wat centjes te verdienen. De afgelopen twee weken heb ik daarom Pony Experiences mogen verzorgen: een uurtje tot anderhalf uur wanneer ik jonge kinderen meeneem in de wereld van pony’s en paarden. We borstelen de pony, rijden een stukje door het bos en in de bak, spoelen ‘m vervolgens lekker af en geven ‘m wat te eten. Al met al ben je dan 1 tot 1,5 uur onderweg en een gedeelte van de opbrengst mag ik dan in mijn zak steken. De rest (meer dan de helft) is dan voor de stichting. Tóch een leuke en makkelijke manier van bijverdienen!

Daarnaast heb ik mijzelf, nadat ik ontslagen werd als babysitter, ook gewoon zelf gepromoot als babysitter en heb hier twee grote boekingen aan overgehouden. Eén keertje heb ik een nacht opgepast op vier kindjes in het Pacha hotel en de tweede keer was óók ’s nachts, maar dan in een hotel in de haven van Ibiza. Ja, zo sprokkel ik mijn centjes wel bij elkaar!

Oók heb ik een weekje opgepast op Ayra en Jessica. Ayra is de dochter van Cindy en woont dus in het woonhuis onder mijn appartement. Jessica is een Engels meisje dat doordeweeks iedere dag paardrijles heeft bij ons. Het is hier normaal dat de kinderen naar zomerschool gaan in juli en augustus, maar dit is best prijzig en daarnaast ook niet altijd even leuk. Vandaar dat er toen aan mij gevraagd is of ik wat leuke dingen wilde doen met die meiden – zo hebben we een waterpark op z’n kop gezet, zijn we heerlijk naar het strand geweest, hebben we winkeltjes bezocht, films gekeken en ook lekker gegeten!

Naast twee oppasgezinnen, heb ik nog ‘iets anders’ uit dat bericht gehaald waarin ik mij promoten als babysitter. Naar aanleiding van die oproep stuurde Rayette mij namelijk een berichtje. Rayette komt óók uit Rotterdam en is sinds begin juni hier op het eiland te vinden. Op dit moment is ze au-pair en verdient zij haar centjes als yogadocent en masseur. We zijn wat gaan eten in Santa Eularia en sindsdien hebben we elkaar al vaker gezien. Helemaal leuk dus! Maar daar later meer over.

Inmiddels zijn de paardjes uit Malaga waar we oh-zo-lang op hebben gewacht ook gearriveerd op stal – Rita Bandita, het paard van Denise, staat vrolijk te grazen in haar paddock en ook Ponderosa en Lala, de moeder met haar veulen, gaan zich langzaam maar zeker steeds meer thuis voelen. Rita is een prachtig paard met lichtblauwe ogen als knikkers en haar vacht lijkt een gouden gloed te hebben. Lief is ze, heel lief, maar ook heeft ze heel veel meegemaakt (waarvan wij de helft niet weten en hoogstwaarschijnlijk ook niet willen weten). Rita en Denise hebben een lange weg te gaan, maar ik weet zéker dat het helemaal goed gaat komen en dat ze over een tijdje de allerbeste vrienden zijn.  Met Ponderosa en Lala is het een ander verhaal; Ponderosa loopt mank door haar linker voorbeen waar meerdere breuken zijn geweest, maar waar nooit wat aan is gedaan. In de eerste twee weken dat ze bij ons was leek het alleen maar erger te worden, maar na het zoveelste bezoek van de dierenarts, krijgt ze nu iedere dag pijnstillers en loopt ze stukken beter. Lala is een vrolijk veulentje van nog geen twee maanden oud. Ze houdt van knuffelen en zelfs al van douchen. Alle drie unieke paarden met bijzondere verhalen die nu eindelijk mogen leven zoals zij verdienen.

Ondanks de fijne en mooie momenten op stal, zijn er ook dagen dat je keihard met je neus op de feiten wordt gedrukt. Zo gaat het financieel niet goed met de stichting en hebben we zelfs de beslissing moeten nemen om pony’s te koop aan te bieden. Inmiddels is het eerste paardje dan ook verkocht, wat trouwens nog wel een heel gedoe was – dit was namelijk één van de vier wilde pony’s die Denise en ik hadden gered op het eiland en het tweejarige paardje had nog nooit een halster om gehad, laat staan dat ze had meegelopen aan een touw. Heb je een pony ooit een achteruitkoprol zien maken? Nou, ik inmiddels dus wel…

Op alle mogelijke manieren wordt er dus geprobeerd om geld binnen te halen, wat mij er eigenlijk aan deed herinneren dat het ook voor mijzelf wel weer eens tijd werd om het bedrag op mijn rekening wat op te krikken. Gelukkig had Denise, door haar bedrijf op het eiland, wel een leuk klusje voor mij waarmee ik in twee nachten aardig wat zou verdienen. Ja, je leest het goed: nachten. Ik heb namelijk twee nachten mogen werken in de VIP area van de Pacha. Ik begrijp best dat bovenstaande tekst wat uitleg nodig heeft en vertel jullie dan ook graag meer over mijn nachtelijke avonturen in één van de meest bekende clubs hier op het eiland…

Een paar weekenden terug was er namelijk een heel bekend Amerikaans make-up merk aanwezig op het eiland. Zelf had ik er nog nooit van gehoord, zo bekend is het dus (of ligt dat gewoon aan het feit dat de duurste foundation die ik ooit heb gekocht €4,- kost bij de HEMA?). Het merk nodigde drie dagen lang maar liefst 130 influencers uit op het eiland om hen kennis te laten maken met de allernieuwste mascara die onlangs is gelanceerd. Je zou denken van ‘stop die mascara’s in een enveloppe en stuur ze op (scheelt je een hoop geregel en geld, toch?), maar dat was vast niet trendy, hip en cool genoeg in de tijd waarin we nu leven… Denise zorgde er tijdens deze drie dagen o.a. voor dat alle juiste mensen op de juiste momenten op de juiste plekken waren. Zo óók in de clubs waar het merk gedeeltes had afgehuurd om al die strakgetrokken bloggers met miljoenen volgers zorgeloos en jaloersmakend live te kunnen laten gaan op hun Instagram accounts.

Nu heb ik met mijn Rotterdamse nuchterheid en ruim 400 volgers op Instagram natuurlijk precies niets te zoeken tussen al die gekkigheid, maar Denise was dus nog op zoek naar de juiste persoon om de VIP area in de Pacha te beheren – van het binnenhalen van de mensen, tot het aanwijzen van de wc, tot het beheren van de credits (oftewel de rekening). Ha, daar draai ik m’n hand natuurlijk niet voor om en dus ruilde ik mijn naar-paardenpoep-stinkende Allstars maar al te graag in voor m’n schattige hakkies.

Nu die twee nachten in de Pacha achter de rug zijn, kan ik zeggen dat het een heel bijzondere ervaring was. De minimale bedragen die moeten worden uitgegeven om zo’n VIP area af te huren reiken vér (lees: héél ver) boven mijn eigen budget en het feit dat we op beide avonden nog niet over de helft van die credits kwamen (ik heb zo’n 25 mensen voorbij zien komen), bracht voor mij in eerste instantie wel wat vraagtekens met zich mee – we spreken hier nu eenmaal niet over een paar tientjes en wáár gaan die restbedragen dan in godsnaam heen? Gelukkig had de VIP manager van de club daar een oplossing voor. Het was de normaalste zaak van de wereld dat de helft van het restbedrag in handen van de Pacha zou blijven en dat de andere helft moest worden afgekocht in flessen. De eerste nacht was dat dikke prima, want de flessen die ik bestelde, werden dan de volgende nacht gewoon voor ons klaargezet. Wel moest ik in m’n gedachten houden dat de credits voor de tweede nacht daar dan nog eens bovenop zouden komen. Si. Dat wel natuurlijk.

Toen ik de club binnenstapte voor de tweede nacht, stonden inderdaad alle bestelde flessen klaar om te worden geopend. Ik vulde de tafel aan met hier en daar nog ‘wat flesjes’ alsof ik nooit anders had gedaan en vervolgens kon de tweede nacht van start. Gedurende deze nacht heb ik ongeveer 11 influencers mogen verwelkomen (die mij overigens hebben beziggehouden tot 06.30 uur…) en je raadt het vast al; óók deze avond zijn lang niet alle te besteden euro’s opgedronken (en heb ik er toen dus maar een aantal van opgegeten in de vorm van 10 stukjes sushi met een waarde van de rekening in een All You Can Eat restaurant voor twee personen). En dus ging wéér de helft van het overgebleven bedrag, in een scheet en een zucht, de portemonnee van de Pacha in én moest ik het overige bedrag gewoon weer besteden aan ‘een aantal flesjes’. Dat heb ik toen uiteraard gewoon weer gedaan, want money is tenslotte not the problem, en aangezien er geen feestje meer op het programma stond voor de influencers, kon het merk de gekochte flessen de volgende nacht ophalen en/of benutten in de club.

Overigens heb ik zelf óók een mooie souvenir overgehouden aan deze twee bizarre nachten. Zo heeft de VIP manager mij aan het einde van de nacht meegenomen naar de walk-in-koelkast van de club en heb ik daar een fles naar keuze uit mogen zoeken. Nu weten de mensen die mij kennen dat ik, op z’n zachtst gezegd, rete weinig verstand heb van alcohol en het ook al gauw weiger wanneer het te sterk is. Ik neem zeg maar liever een glas Roosvicee Original, dan dat ik een glas rosé naar binnen werk, maar daar wist die fijne man natuurlijk niets van en dus besloot ik ‘gewoon’ maar even een flesje aan te wijzen waarvan ik vond dat ‘ie er mooi uitzag. Ik koos voor een licht oranje fles met glitters en hij vertelde mij dat, dat een zeer goede keus was. Ha, heb ik er heel stiekem misschien toch wel heel veel verstand van. Echter wist ik niet hoe snel ik de fles terug moest zetten toen hij de prijs van €1500,- in mijn oor fluisterde. Allemachtig, serieus? Daar durf ik niet eens mee over straat en als meest lompe persoon you will ever meet is de kans ook zeer aanwezig dat ik het flesje binnenkort uit m’n handen zal laten vallen. Dus, no. Muchos gracias, maar ik zoek liever een ander flesje uit! Nou, zo gezegd, zo gedaan – mijn meest waardevolle bezit op dit moment is sinds die nacht een enorme, waanzinnige, met de hand geverfde fles tequila (niet te zuipen, maar oh zo mooi) van ‘maar’ €850,-. En nee, daar zit zout en citroen niet bij inbegrepen. Ik kreeg de fles mee in een witte tas zoals je die ook op de markt in Rotterdam krijgt. Ik werd hartelijk bedankt en vervolgens liep ik rond een uur of zeven in de morgen, op mijn kittige hakjes én een aardig goed gevulde witte boodschappentas, terug richting mijn Renault Twingo’tje om een uur later weer tot m’n knieën in de paardenpoep te staan (met kleine oogies en de touwtjes van m’n hakken nog in m’n enkels). Ja, zo kan het gaan hier. Welkom op Ibiza!

2 gedachten over “Van de paardenpoep naar de VIP area van de Pacha én weer terug!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *