Mijn voortgangsgesprek, een vlucht in een watervliegtuig én 50 km wandelen in twee dagen

Het was weer weekend! En het weekend in Canada staat voor mij in het teken van gave dingen doen. De dingen die ik hier doe, zijn in Nederland onmogelijk! Zo ben ik dit weekend ben ik met Zee naar mount steel geweest. Één van de bergen in sechelt. Zee vertelde dat we mijn truck moesten gebruiken om bij het beginpunt van de hike te komen, omdat je eerst een uur off-road moest rijden. We waren zaterdag een beetje te laat vertrokken, dus begonnen we de hike pas om 3 uur ‘s middags. Nadat mijn truck de off-road had overleefd en ik mij weer mentaal had voorbereid om een lange hike te doen, begonnen we. Aan het begin van de hike kwamen we alle hikers tegen die s’ ochtends waren begonnen en vroegen ons of we gingen slapen op de berg of dat we er een dagtrip van zouden maken. Wij Natuurlijk lachen en besloten dat het een dagtrip werd. Ze zeiden dat het een pittige hike was en wenste ons succes… De hike was 24 kilometer met een elevation ( de hoogte die we moeten lopen) van 1200 meter. Het begin van de hike begon al prachtig met prachtige natuur om ons heen. Er was helemaal niemand, want alle hikers beginnen namelijk ‘s ochtends.

Tijdens de hike zijn we twee cabins tegengekomen waar je in kan overnachten als je dat zou willen. De hike was double diamond dus het was weer een hoop geklauter om naar boven te komen. Na 3/4 van de hike hebben we een mooie plek uitgezocht om wat te drinken en te eten. We hadden het puntje bereikt op de top en waren één van de hoogste bergen om ons heen op een hoogte van 2300 meter hoogte. Je kon schreeuwen wat je wilde, niemand hoorde je en het geluid had geen echo omdat er niks om je heen was. We genoten ervan en zijn weer op de terugweg gegaan, omdat het al laat was en donker begon te raken. We hebben het laatste uur in het pikkedonker terug moeten lopen…. Het was een uitdaging, maar we hebben het overleefd.

Zondag ben ik gevraagd om met Andy een auto weg te brengen naar Vancouver AirPort voor een klant. Hij reed een zwarte Porsche cayenne GTS en ik reed de groene Jeep! Af en toe is het goed om met je werkgever wat te doen en alleen met hem te zijn om overal over te kunnen praten. Na de AirPort hebben we de bus gepakt naar het vliegveld! Ja… jullie denken zeker dat ik terug ga vliegen. DAT KLOPT, ik ging namelijk met een watervliegtuig terug naar de plaats waar ik woon. Eerst hebben Andy en ik nog bij de Flying Beaver gegeten, de beste kroeg waar je heerlijk kan eten voordat je gaat vliegen. Daarna was het tijd om te gaan vliegen. Andy heeft namelijk altijd een privé vliegtuig – alleen ik, Andy en de piloot. Ik had nog nooit in een watervliegtuig gevlogen dus voor mij was het een geweldige ervaring. Ik mocht naast de piloot zitten en alles van de voorkant beschouwen. De piloot vloog met een iPad als besturing. Nog nooit gezien en zeer gaaf om een keertje mee te maken. We vlogen over de zee en vlogen over de Sunshine Coast waar ik werk. Heel cool om alles een keertje van boven af te kunnen zien! 

 Een tijdje terug heb ik ook mijn 3 maanden review gehad op het werk. Ik had een gesprek met mijn foreman Ken en die zij dat ze allemaal heel erg blij met mij zijn. Op het formulier stond alles uitgelegd gekregen over de punten die we hadden besproken en waarom ze zo blij met mij zijn. Na de review gaat het formulier naar Andy en die gaat dan beslissen of je een salarisverhoging krijgt. Ik kreeg een paar dagen later een brief waarin stond dat ik een salarisverhoging kreeg van 5 dollar per uur! Daar was ik natuurlijk erg blij mee en erg trots op. Ik was namelijk door de proefperiode heen en volledig aangenomen binnen het bedrijf. Op het werk gaat het ook nog voorspoedig. Ik leer enorm veel van het timmerwerk en hoe het bouwen van een huis in zijn werk gaat. Ik werk namelijk normaal als meubelmaker en dit is natuurlijk een hele andere branche. Alles wat ik hier maak en bouw geeft mij kennis voor later. We zijn hard bezig om de hele binnenkant klaar te maken van mijn huidige project. Alle binnenmuren moesten gedaan worden. We hebben een aantal verlaagde plafonds gemaakt en in de tussentijd krijg je de kennis naar binnen gegoten. In mijn vrije tijd na mijn werk zijn Zee en ik allemaal projecten aan het maken. We zijn onze eigen schaakbord aan het maken en hebben in de garage onze eigen werkbank gemaakt! We zijn ook weer naar een megagrote gereedschapswinkel geweest. Wat heb ik mij daar uitgeleefd zeg. Kon mijn ogen niet geloven hoeveel mooi spul ze hier in Canada hebben. Over het gespendeerde geld gaan we het maar niet hebben…

We hadden weer een lang weekend en weer een hike op de planning. Deze keer stond de Sunshine Coast trial op het schema. De Sunshine Coast trial is in totaal 180 km lang en wij wilde ongeveer 50 km gaan lopen in twee dagen. We hadden Klara opgehaald van de ferry in Gibsons en zijn daarna naar Earls Cove gereden om met de ferry naar Saltery Bay ( Powell River ) te varen waar onze hike begon. We hadden precies 90 minuten totdat de ferry ging en het rijden was 87 minuten. We kwamen na 95 minuten aan en de ferry had gelukkig vertraging! Als we lopend naar de ferry gingen konden we nog mee, De auto moesten we achterlaten. Wij waren de laatste op de ferry en hadden erg geluk. De ferry gaat namelijk elke 2 uur.

Eenmaal aangekomen in Saltery Bay begon onze 24 kilometer hike. We waren namelijk van plan in een cabin te gaan overnachten. Deze cabin was erg speciaal, omdat het een fullscribe log cabin was. Het eerste gedeelte van de hike was langs de kust en langzamerhand liepen we meer het binnenland in. Na ongeveer 60% van de hike begon het te regenen… en het laatste gedeelte was het zwaarst. Gelukkig hadden we rain covers voor onze backpack mee, maar omdat het zo warm was bleef ik lopen in een korte broek en een T-shirt. Na 21 kilometer te hebben gelopen was ik helemaal verrot. Ik sleepte mijn hiking sticks mee in plaats van dat ze mij juist moesten helpen. Helaas moesten we nog 3 kilometer en ik kan je vertellen, dat waren één van mijn zwaarste 3 kilometer ooit. Mentaal en fysiek was ik kapot, maar helaas konden we niet terug, we moesten dus doorzetten.

Ik was zoooo blij de cabin te zien en hoopte dat we alleen waren. Eenmaal aangekomen bij de cabin hebben we alles uitgetrokken en hebben we warme kleding aangetrokken. Gelukkig waren we de enige in de cabin, dus dat was erg fijn. Ik heb wat fruit gegeten en ik was zo kapot dat ik mijn slaapzak en mat heb uitgerold en meteen ben gaan slapen. Ik voelde mij licht in mijn hoofd en had rust nodig. Klara maakte ons ‘s ochtends wakker voor een lekker ‘hike ontbijtje’: rijst met een energie bar en wat water. We moesten water bewaren, omdat we 26 kilometer voor de boeg hadden. Helaas waren onze schoenen nat van de dag daarvoor, maar gelukkig voelde ik mij stukken beter. Vandaag was het 80% omlaag, want we hadden de vorige dag ALLEEN maar omhoog gelopen zowat. We zijn hier en daar wat gestopt, maar we moesten door om de ferry te halen. We kwamen gelukkig op tijd aan en ik was blij dat we het gehaald hadden, ik was trots op mijzelf. Op zulke momenten denk ik wel eens dat Nikki bij zulke gebeurtenissen had moeten zijn. Dat maakt ons sterker en dan beleven we alles samen. Gelukkig komt ze volgend jaar om 6 maanden onze reis te gaan maken. Ik ben al druk voor campertjes aan het kijken die ik kan omtoveren.

Helaas heb ik weer in deze blog niet kunnen vertellen wat ik afgelopen weekend heb meegemaakt. Ik heb namelijk één van de gaafste hikes gelopen, daar geslapen en iets speciaals gedaan. Het komt in de buurt met Tongariro crossing in Nieuw Zeeland. Daar schrijf ik de volgende blog over!

Upcoming: nog steeds het weekend met het mountainbike feest, een van de mooiste hikes tot nu toe (we gaan steeds een stapje verder ) en mijn trip naar de USA – voor de eerste keer naar Amerika! 

Een gedachte over “Mijn voortgangsgesprek, een vlucht in een watervliegtuig én 50 km wandelen in twee dagen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *