Weer verhuizen, een nieuwe baan én mijn bliksembezoek aan Nederland!

Ook deze keer wist ik niet precies hoe ik moest reageren op het verzoek om te vertrekken. Ik had een fijn appartement en het heel erg naar mijn zin tussen de paarden – het verzoek kwam voor mij dus eigenlijk heel onverwachts. Toch besloot ik het gewoon te accepteren en verder ook niet om uitleg te vragen. Ik liet weten dat ik die avond nog zou vertrekken met al mijn spullen en had dus ineens heel veel te doen op mijn vrije middag – voor degenen die hier nog niet van op de hoogte zijn; ik heb namelijk héél wat spullen bij me…

Ik belde Denise om mijn verhaal kwijt te kunnen en, geluk bij een ongeluk, heeft zij een Bed & Breakfast aan huis die toen toevallig een aantal dagen leeg stond en waar ik for the time being dus wel terecht kon. Zó fijn! Toen ik vervolgens Leandra het verhaal vertelde stapte ze direct in haar autootje om te helpen met verhuizen (weet niet wat ik zonder haar hulp had gemoeten) en zo sloot ik die avond heel abrupt de dikke, stoere staldeur (ja, echt!) van mijn okergele, typical Spanish appartementje op de campo van Ibiza. Maar, ook op diezelfde dag gebeurde er nóg iets… Zo werd ik een uur vóór het verzoek getagt in een oproep op Facebook voor winkelpersoneel bij BRAEZ (dat kledingmerk uit Amsterdam) in Ibiza old town en had ik, voor ik het wist, contact met de eigenaar. Sterker nog, eigenlijk werd ik direct aangenomen. Toeval bestaat niet? Ik weet het niet, maar de timing had niet beter kunnen zijn!

De dagen bij Denise, haar vriend, dochtertje én zes honden waren heel fijn. Al mijn spullen kon ik kwijt in de garage, ik mocht met hen mee-eten en ook heb ik een aantal wasjes kunnen doen.  Wanneer er gasten in de Bed & Breakfast verbleven verhuisde ik naar een kamertje in het woonhuis en zo heb ik genoeg tijd gehad om het e.e.a. op een rijtje te zetten. In die eerste paar dagen bij Denise vroeg Leandra mij of ik zin had om samen met haar een twee uur durende wandeling te lopen die werd georganiseerd vanaf Cala Llonga door Walking Ibiza. Nu weten de meesten wel dat ik over het algemeen ‘niet echt’ van het hiken ben, maar aangezien Canada op de planning staat én het me wel even lekker leek om wat afleiding te hebben, besloot ik met haar mee te gaan. Geloof het of niet, maar spijt heb ik er zéker niet van gehad! Het was dan wel niet zo intensief als die hikes die Koen doet, maar het was prachtig en we hebben, uiteraard, aardig wat gelachen tussen het hijgen en zweten door!

Ik maak lange dagen bij BRAEZ. Zo start een werkdag om 12.00 uur en gaat het licht pas uit om 23.00. De mogelijkheid om dicht te gaan tijdens de siësta is er, maar omdat ik het niet zie zitten om tussen 15.00 en 18.00 door de stad te gaan slenteren in de bloedhitte, heb ik besloten om de pauze te skippen, door te bijten en te focussen op ‘geld verdienen’ (dat is tenslotte de reden dat ik na al die jaren weer sta te shinen als winkelmedewerkster… Trouwens wel grappig om te vertellen is dat er regelmatig bekenden de winkel binnenlopen. Zo heb ik gezellig staan kletsen met twee jongens die ik ken uit Barendrecht, stond er ineens een meisje voor m’n neus waarmee ik op de middelbare school heb gezeten én kwam ik aan de praat met een man die uiteindelijk een ‘hoge pief’ bleek te zijn bij Van Haren en daardoor goed contact heeft met mijn baas bij Duifhuizen. Hij twijfelde geen seconde, belde Jan Duifhuizen direct en liet ‘m weten dat hij op dit moment in een winkel op Ibiza stond bij een ‘vriendelijke, mooie dame’ die een tijd voor hem heeft gewerkt. Daar hoefde Jan uiteraard niet lang over na te denken (er zijn nu eenmaal niet veel van zijn werknemers die hals over kop vertrekken naar Ibiza) en dus hoorde ik hem zeggen “Dat moet Nikki zijn!”. Heel grappig om hem op Ibiza even aan de telefoon te hebben. Wie had dat gedacht!

Het leren van de Spaanse taal staat eigenlijk op een laag pitje, hoewel het me nog steeds heel tof lijkt om het te kunnen spreken. In de winkel heb ik veel Spaanse klanten, waardoor ik het taaltje regelmatig hoor, maar het gaat me eigenlijk nog niet hard genoeg. Dat moeten die meiden ook hebben gedacht, want op een vrije avond hebben we (Rayette, Leandra, Talitha, een Nederlands meisje dat hier au-pair is, en ik) Spaanse les gekregen van Lorea (een vrouwtje uit Madrid die ook op Ibiza woont en we hebben leren kennen via Rayette) bij Boho House in Santa Eularia. Heel leuk om op zo’n informele manier meer van de taal mee te krijgen en de homemade lemonade en taart bij Boho House zijn ook zeker aan te raden!

Met diezelfde meisjes ben ik onlangs naar ZOO Project geweest; een feestje in een oude dierentuin, waar je dus aan het dansen bent op de tribune van het zeehondenverblijf en een drankje bestelt in de souvenirshop. Een bijzonder feestje om mee te maken, zeker omdat meer dan de helft van het publiek Engels bleek te zijn (…) en zij, op de een of andere manier, allemaal de behoefte voelden om zichzelf om te toveren tot dierentuindieren. Nee, niet door een giraffenpak aan te trekken, maar door hun hele lichaam te laten bodypainten met felle kleuren en fonkelende studs en glitters. Tja, ieder z’n ding denk ik? Wij hebben in ieder geval onze ogen uitgekeken!

Het hoogseizoen hier op Ibiza start begin mei en in de loop van oktober sluiten veel winkels en restaurants de deuren en maken de clubs zich op voor de closing party’s. Ook BRAEZ gaat eind oktober dicht, wat dus inhoudt dat ik per november zonder baan zit. Maar, geen reden tot paniek, want zoals ik al eerder schreef ga ik hier gewoon mee met de flow van het eiland en geloof ik dat er, zolang ik nog niet het gevoel heb dat ik hier klaar ben, in de loop van de tijd wel weer wat op m’n pad komt (of eigenlijk ‘dat er wel weer wat op mijn Facebook tijdlijn verschijnt). Ik werd een tijdje terug namelijk weer getagt, maar dit keer in een oproep voor een au-pair bij een Nederlands gezin dat onlangs naar Ibiza is verhuisd. Ik reageerde, ontving bericht terug en werd de volgende dag gebeld door de agency om een kennismaking/sollicitatie in te plannen. Het gesprek vond plaats bij Can Guimo (een heel schattig ontbijt/lunchzaakje) en ik had direct een heel positief en prettig gevoel bij dit nanny bureau en gelukkig was dit gevoel wederzijds! Echter kon ik niet direct aan de slag, ik heb tenslotte nog een baan bij BRAEZ, en de maanden september en oktober zijn op z’n zachtst gezegd ‘nogal druk’ (geweest) voor mij dit jaar. Half september vloog ik naar Nederland voor de jaarlijkse reis met de stichting naar Lanzarote, vervolgens vlogen we (mijn zusje, nicht en ik) met opa naar Londen, kwamen mijn ouders begin oktober langs op Ibiza én komt Tess (mijn andere nicht) eind oktober naar het eiland toe. Al met al dus weinig, of eigenlijk géén tijd om daar tussendoor ook nog aan de slag te gaan als au-pair. Daarnaast vloog ik de dag na de kennismaking óók naar Nederland, maar dit keer zonder dat veel mensen ervan wisten; de 25e verjaardag van Eline was op vrijdagavond en die zaterdagavond vierden Joop en Marja hun huwelijk – genoeg reden voor mij om in stilte een spontaan retourtje te boeken!

De avond vóór de vlucht sliep ik een nachtje in het appartement waar ik eind mei startte (dit is een stuk dichter bij het airport) én Rayette was met mij mee. Heel toevallig had Rayette namelijk dezelfde vluchten geboekt als ik (vrijdagmorgen heen, zondagavond terug) en dus zaten we de volgende dag samen in de taxi richting het vliegveld. Eenmaal daar aangekomen ontving ik een berichtje van Eline: Hoe laat zal ik je ophalen van Rotterdam Centraal? Heel even dacht ik dat ik gek aan het worden was, hóé kon zij weten dat ik onderweg was naar haar? Gelukkig werd al snel duidelijk dat ze een grapje maakte (godzijdank!) en haar gezicht sprak boekdelen toen ik die avond haar huisje binnenstapte – die meid heeft gelukkig echt helemaal niets doorgehad en wat was het heerlijk om tóch bij haar feestje aanwezig te kunnen zijn!

De volgende avond was dus het trouwfeest van Joop en Marja en uiteraard heb ik goed gebruik gemaakt van de ‘vrije uren’ die daartussen zaten. Op visite bij Jessey en Dylan (de 1,5 jarige tweeling van mijn vriendinnetje Lindsay) en ook op visite bij Senn en Jesse (de bijna tweejarige tweeling van mijn vriendinnetje Daisy). Die vier jongens groeien zó onwijs hard, ik moest gewoon weer even ruiken en voelen aan ze, want voor je het weet zijn ze daar natuurlijk veel te stoer voor en willen ze dat niet meer… Uiteraard ben ik ook langs mijn opaatjes en oma gereden (die snapten ook helemaal niets van mijn bliksembezoekjes) en heb ik heerlijk geluncht in de stad met mijn mammaatje. Good to be back! Joop en Marja hadden ook géén idee en als ik terugdenk aan hun gezichten op het moment dat ze mij zagen, lach ik hardop. Onbetaalbaar! Na het trouwfeest nog ‘even’ met Daisy richting De Nacht van de Kaap geweest (tja, gratis kaartjes zijn gewoon heel moeilijk af te slaan) en toen was het weer tijd om mijn koffertje in te pakken en in het vliegtuig terug naar Ibiza te stappen…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *