Trip naar Amerika, ondergepist door een hond én eindelijk gekocht waar ik zó naar uitkeek

Samen met Zee en Klara besloot ik om dit keer een hike op Vancouver Island te gaan doen – de Juan de Fuca Trial. Dit is een hike van 50 km, waar je drie dagen over doet en gedurende die drie dagen al je spullen op je rug draagt, omdat je onderweg moet overnachten. Helaas waren de weersvoorspellingen niet heel positief en dus moesten we onze plannen last minute omgooien. Klara kwam toen met het idee om naar Amerika te gaan. Ik was daar nog nooit eerder geweest en Zee was ook heel enthousiast, dus besloten we zomaar ineens om een vierdaagse trip naar de USA te maken! Klara kan heel goed plannen en vindt het heel leuk om routes uit te stippelen, dus dat lieten we lekker een keertje aan haar over. Daarnaast wilde ze ook heel graag een auto huren, dus ging ze op research in Vancouver. Zee en ik hadden dus geen enkel idee met wat voor auto we richting Amerika zouden rijden en namen donderdag aan het einde van de middag de boot richting Horseshoe Bay: hier stond Klara ons op te wachten met de huurauto. Klara liet ons de auto zelf zoeken, want ze was heel benieuwd naar onze reactie. Al snel zag ik één van mijn favoriete auto’s, maar dacht eigenlijk dat, dat hem niet kon zijn. Toch bleek niets minder waar… Dat wás ‘m gewoon! Ik kon m’n ogen niet geloven en vroeg natuurlijk direct of Zee en ik er ook in mochten rijden. Eigenlijk mocht dat niet, wij waren tenslotte niet geregistreerd, maar je rijdt niet iedere dag ‘even’ naar Amerika, dus natuurlijk hebben wij ook gereden – America, here we come!

Het was ongeveer drie uur rijden naar Seattle en rond 21.00 uur kwamen we aan bij de grens. Toen ik richting Canada kwam maakte ik mij al een beetje zorgen over die ‘strenge grenzen’, maar ik kan je vertellen: Amerika kan er ook wat van! Er was bijna niemand aan de grenspost, maar uiteraard werd ik er weer eens uitgepikt en ondervraagd – wat was ik allemaal van plan in Amerika en waar verbleven we de eerste nacht? Wat we gingen doen wisten we natuurlijk wel, maar van onze eerste verblijfplaats hadden we geen idee; omdat we niet wisten hoe ver we zouden komen, hadden we namelijk ook nog geen camping geboekt. Dat moest ik dus even in alle geuren en kleuren uitleggen aan de vriendelijke meneer. Na een kwartier met hem te hebben gepraat kreeg ik dan ook eindelijk mijn stempel; ik mocht vanaf dat moment drie maanden lang in Amerika verblijven. Eenmaal de grens over hebben we nog zo’n twee uur lang doorgereden en uiteindelijk zijn we bij een groot national park gestopt om te slapen. Het was natuurlijk, maar wat ik kon zien zag er prachtig uit – we zetten de tenten snel op en doken in onze slaapzakken. De volgende dag stond er namelijk meer dan genoeg op de planning!

Na het ontbijt hebben we ruim een uur gereden en toen merkte Zee op dat we heel dicht bij de Bridge of the Gods waren. Dit is een brug die twee staten verbindt en is ook bekend door een film waarin een meid de Pacific Crest Trial loopt. Toevallig hadden we deze film twee weken voor ons vertrek gekeken en dus moesten we deze brug natuurlijk zien! De Pacific Crest Trial is een hike van 4500 km die dwars door Amerika en Canada gaat. In de zomer gaan er per dag zo’n 50 mensen de uitdaging aan en de hike duurt, wanneer je gemiddeld 30 km per dag loopt, zo’n 115 dagen in totaal. De Bridge of the Gods is een prachtige, lange brug met een heel brede rivier eronder. Je betaalt twee dollar en vervolgens rijd je zo van Washington naar Oregon. Fantastisch! Door het mooie weer besloten we om de hoogste waterval van Oregon te bezoeken. Nou, hoog was ‘ie zeker, maar de hoeveelheid water viel mij een beetje tegen. Je kon er zo’n 2000 meter lopen om bij een brug aan te komen waarbij je de waterval op z’n allerbest kon bekijken. Het was echt wel de moeite waard om hier even langs te gaan!

Na wat van de natuur te hebben gezien zijn we ook nog in Portland geweest. We hebben daar een ijsje gegeten in de Ben & Jerry winkel en hebben ook een originele Amerikaanse snoepwinkel bezocht. Daarnaast heb ik ook nog gesproken met een Amerikaanse politieman en ben ik zelfs op de foto geweest met zijn wagen. Het viel me heel erg op dat er aanzienlijk meer zwervers zijn in Amerika dan in Canada. De steden zijn ook veel viezer en er lopen een hoop vreemde mensen rond. De volgende morgen besloten we om bij een echt Amerikaans restaurant te gaan ontbijten (je weet wel, zoals in die Amerikaanse films met lounge bankjes en felle kleuren) en daar bestelden we alle drie eggs met toast and mashed potatoes. Ook echt typisch Amerikaans is dat ze je koffie gratis bijschenken!

Die dag reden we langs de kust en bezochten we zo veel mogelijk vuurtorens – er zijn er namelijk negen en ze zijn allemaal anders. Langs de kust heb je ook van die typisch Amerikaanse stadjes waar je ook een hoop Carver Artists vindt: iemand die met een kettingzaag allemaal mooie beelden maakt van een boomstam. Ook zie je veel glasblazers; dat is niet echt mijn ding, maar het is wel heel bijzonder om te zien. We hebben aan de kust een hoop stranden gezien en, geloof het of niet, maar op een van die stranden ben ik onder gepist door een hond… Hoe de eigenaresse reageerde? “Ah, sorry. That could happen!” en toen liep ze vrolijk door. Serieus?? Na veel vuurtorens te hebben gezien, hebben we in de avond weer gegeten bij een echt Amerikaans restaurant. MAAR, eerst gingen we langs bij het casino! Het schijnt dat de Amerikanen echt op vakantie gaan speciaal voor het casino en dat moesten we natuurlijk zien. Zee en ik hadden allebei 10 dollar ingezet, maar al na 30 seconden waren we die ook allebei direct kwijt. In het restaurant bestelden Zee en Klara zes verschillende biertjes en ik vroeg om een hele grote milkshake. Vooraf aten we uienringen en kippenpootjes en als hoofdgerecht had ik fish and chips, maar dan met zalm.

’s Avonds in het donker reden we nog naar een strandje, maar er was een hoop wind en dus besloten we snel weer de auto in te stappen om een camping op te gaan zoeken. We vonden een camping, zetten onze tenten op en rond 01.00 uur stapten we in onze slaapzakken en begon het keihard te regenen. Midden in de nacht, rond 04.00 uur werd ik wakker omdat mijn tent bijna omwaaide. Langzaam maar zeker hoorde je de wind harder en harder aankomen en ineens was er een enorme windvlaag die over onze tenten heenvloog. De regen was ook niet normaal hard. Ik kon op dat moment alleen maar hopen dat ik mijn tent stevig genoeg had vastgezet. De volgende morgen zijn we over het strand gaan lopen en toen bleek dan Zee en Klara ook wakker waren geworden van het slechte weer. Na de wandeling, er was niets meer te merken van het noodweer, hebben we onze spullen weer ingepakt en zijn we teruggereden richting de grens naar Canada. Wat hebben we veel gezien en gedaan tijdens onze spontante trip in de USA!

Het weekend daarop zijn we op zaterdag uiteraard weer wezen hiken, maar dit keer ‘gewoon’ in Canada! Dit keer een hike van 20 km (wij liepen er 14) in Mount Seymour Provincial Park. We hadden hier maar een halve dag voor vrij, want Zee en ik zijn die morgen eerst nog in de stad geweest omdat Zee een motor wilde bekijken. Hierna haalden we Klara op en toen zijn we de berg opgereden naar de tweede parkeerplaats. Vanaf daara zijn we uiteraard verder gaan lopen en aangezien het al winter begint te worden, werd het al heel snel best aardig donker – we hadden dan ook niet genoeg tijd om de hele hike te lopen. Eenmaal bij de top aangekomen hadden we prachtig uitzicht met alleen maar bergen om ons heen. Ook waren er heel kleine vogels die op ons kwamen zitten en hebben we de zon onder zien gaan in de verte.

Die zondag ben ik in m’n eentje naar de stad gereden om eindelijk (!) dé hamer te kopen waar ik al JAREN naar op zoek ben. Ik heb het over de Martinez hammer, een hamer gemaakt van titanium, en deze kost maar liefst 400 dollar. Ook was ik echt al lang op zoek naar een echte leren Amerikaanse toolbelt – nou, was ik even blij toen die daar óók aan de muur hingen… Ik vroeg nog aan Nikki of ik zou kiezen, of ze gewoon allebei zou kopen en Nikki gaf het advies om gewoon te kiezen en later terug te gaan om eventueel het ander te kopen. Nou, dus mooi niet: ik heb het direct allebei gekocht en was wel ‘een paar centen armer’, maar OOOH ZO BLIJ!

In mijn volgend blog gaat ook een hoop gebeuren, zowel op werk als in mijn vrije tijd. Zo heb ik een mannenweekend gehad in de bossen, waar ik met pijl en boog heb geschoten én ben ik stiekem naar Nederland gevlogen om iedereen te verrassen. Natuurlijk heb ik Nikki daar ook weer gezien! Daarnaast hebben we, bij terugkomst in Canada, onze camper gekocht waar we bijna zeven maanden in zullen gaan reizen. Oh, het is zo’n uniek ding, zo mooi!

Een gedachte over “Trip naar Amerika, ondergepist door een hond én eindelijk gekocht waar ik zó naar uitkeek”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *