Koen

Laat ik beginnen bij het begin. Ik ben opgegroeid in Mijdrecht met mijn moeder en zusje (mijn vader is overleden in mei 2000). Van kleins af aan was ik al een dondersteen en altijd bezig met van alles. Van aarde eten uit de plantenbak, tot zitten in een schoorsteen vol met roet. En van dingen in mijn neus stoppen, tot (als hoogtepunt) alle tapijttegels, die mijn vader keurig had neergelegd op zolder, lekker lostrekken en gewoon weer opstapelen. Al met al een bezig bijtje dus!

In groep 2 van de basisschool heb ik het zo naar mijn zin gehad, dat er werd besloten dat ik nog een jaartje mocht blijven. Het allerleukste vond ik het om met blokken te bouwen, vertelde mijn juf. Volgens mij heb ik het dan ook nooit erg gevonden om een extra jaartje te blijven. Na die periode, ontdekte ik gereedschap. Ik ging zelf met plastic hamers en schroevendraaiers in de weer en denk dat mijn liefde voor timmeren in deze tijd is ontstaan!

Ook speelde ik, samen met mijn vrienden, altijd politie en boefje op de fiets. Daarnaast was ik vaak onderweg met blaaspijpen en klom ik in iedere boom die er maar te vinden was in Mijdrecht. Maar, het allerliefste speelde ik toch wel ‘politie en boefje’. Want, politieagent worden was één van mijn grootste dromen.

Toen ik een jaar of 11 was, kwam er een timmerman bij ons thuis op bezoek. Mijn moeder vertelde mij dat ik goed op moest letten op wat die man allemaal deed. Handig, want ze zei dat ik daar later dik geld mee kon verdienen. Ik was gefascineerd over hoe die timmerman te werk ging en was al heel snel verkocht; ik moest en zou timmerman worden! Nou, dat waren dus al twee dromen om waar te maken…

In groep 8 moest ik mijn fietsexamen halen en ook de Cito-toets maken. Ik had precies 0 fout in de theorietoets van mijn fietsexamen en mijn leraar kon het bijna niet geloven. Toch was het echt zo, ik had het gewoon geflikt! Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de Cito-toets. Ik had een score van een vwo’er en mijn leraar wist niet waar hij het zoeken moest. Koen had vast afgekeken en moest maar gewoon lekker naar de mavo gaan had hij gezegd. Maar, daar gaf ik natuurlijk geen gehoor aan en ik ging naar de mavo/havo op het Veenlanden College in Mijdrecht.

Toen ik in de brugklas belandde, kwam ik er al snel achter dat ik leren eigenlijk maar helemaal niets vond. Ik besloot de mavo af te ronden en had daar prima vrede mee. Ik weet nog goed dat ik in de derde klas zat en dat er een student (hij studeerde aan de universiteit) een PowerPoint presentatie gaf over welke mogelijkheden er allemaal zijn ná de middelbare school. Hij rondde zijn presentatie af met de vraag “Wie weet er allemaal wat hij/zij later wil worden?”. Van de 97 leerlingen stonden er drie op, en ja, daar was ik er één van!

Toen ik op een gegeven moment hoorde over het Hout & Meubileringscollege in Amsterdam (waar je wordt opgeleid tot meubelmaker tot botenbouwer tot timmerman), wist ik gewoon dat ik daar heen zou gaan. Samen met mijn moeder bezocht ik de school en het voelde in de eerste minuut al als thuiskomen. Ik liep binnen, rook de verschillende soorten hout, zag lokalen vol met timmerende studenten en van de diverse machines werd ik wild. De school was lekker klein en ik heb mij nooit een nummertje gevoeld. Vier jaar lang heb ik meubels gemaakt aan het HMC en ook heb ik heel wat stages mogen lopen, met als hoogtepunt mijn stage in Frankrijk, waar ik prachtige woon-boomhutten heb gemaakt! Een fantastische tijd!

Ook mijn stage in Harmelen, bij een meubelmaker die in zijn eentje fantastische meubels maakte, is een mooie tijd geweest. Ik weet nog goed dat er tijdens die stage iets gebeurde, wat ik nooit meer zal vergeten. Ik had een brommer die bijna 110km/uur reed en scheurde iedere dag over boerenland weggetjes om naar mijn stage te gaan. 200 meter voordat ik aan zou komen, verscheen er plotseling een motoragent achter mij. Ik reed nóg sneller naar mijn stage, zette mijn brommer neer en vluchtte naar binnen. Echter volgde de agent mij op de voet en voor ik het wist stond hij ook binnen in het bedrijf. Het bleek een vriend te zijn van mijn baas en we hebben een tijdje met elkaar staan praten. Ik legde aan hem uit dat ik later ook bij de politie wilde werken en ook heel graag motoragent wilde worden. Toen stelde de man voor om een paar dagen stage bij hém te lopen en ja, dat wilde ik natuurlijk wel! In totaal heb ik vier dagen met hem mee mogen lopen en toen werd mijn droom bevestigd: hoe mijn leven ook zou lopen, ik moest en zou politieagent worden!

In 2014 besloot ik op reis te gaan naar Australië en Nieuw-Zeeland. Na ruim twee maanden te hebben gereisd in mijn eentje, ontmoette ik Nikki en Sisley. Zo’n zeven maanden reisden we met zijn drieën en hebben we de meest toffe avonturen beleefd. Mijn wens in Australië was om op een cattle station te werken en na een hoop telefoontjes en mailtjes, was er een stel in Julia Creek (de outback van Queensland), die mij wel wilde hebben! Vijf weken lang heb ik daar achter stieren, koeien en kalveren aangerend. Ik heb stierenballen afgesneden, horens afgezaagd, brandmerken uitgedeeld en ook stukken van oren af moeten halen. Ik heb met padden (dikke, grote kikkers) gegolfd, kangoeroes geschoten vanuit de auto en ook, met honden, op wilde zwijnen gejaagd. Het is eigenlijk te veel om allemaal op te noemen. Die reis heeft mij, als persoon, echt veranderd (in positieve zin natuurlijk)!

Wegens de bruiloft van mijn moeder vertrok ik eerder dan Nikki naar Nederland, maar eenmaal samen terug in eigen land, heb ik na één jaar zwoegen en zweten een relatie weten te bemachtigen met de enige echte Nikki Thape! Ook na mijn reis ben ik direct weer aan het werk gegaan bij Creavorm, mijn werkgever waar ik vóór mijn vertrek werkte. Ruim drie jaar lang heb ik daar toen weer gewerkt en ontzettend veel geleerd.

In 2015 heb ik gesolliciteerd bij de politie. Negen maanden lang heb ik selectiedagen moeten bijwonen om aan de opleiding te mogen beginnen. De onderdelen bestonden uit sporttests, cognitieve- en Nederlandse toetsen, rollenspellen, een levenstoets bestaande uit 240 (!) vragen, een psychologische toets, een gezondheids- en oortest toets en, als laatste, een sollicitatiegesprek in combinatie met een thuisbezoek (ook wel bekend als een antecedentenonderzoek). Nadat ik alles had afgerond, startte ik in mei 2016 eindelijk aan de politieacademie in Amsterdam! Nóg een droom die uitkwam! Na anderhalf jaar, in eind 2017, had ik mijn certificatie in the pocket en sindsdien ga ik door het leven met twee strepen op mijn uniform!

Na het afronden van mijn politie opleiding, nam de drang naar een nieuw avontuur ‘ineens’ weer toe. Ik heb namelijk ook altijd al willen gaan houthakken en huizen bouwen in Canada en tja, dat was nog niet van mijn lijstje gestreept… Samen met Nikki ben ik toen bedrijven gaan Googlen en uiteindelijk heb ik drie sollicitaties de deur uit gestuurd.  Direct de volgende morgen ontving ik een mailtje van West Coast Log Homes met de vraag of ik het leuk zou vinden om hen te ontmoeten via Skype. Uiteraard zag ik dat wel zitten en gedurende het gesprek werd eigenlijk wel duidelijk dat ik daar wel zou passen…

Vanaf toen is het balletje gaan rollen. Ik ontving mijn contract, krijg 18 maanden onbetaald verlof bij de politie en vroeg een Young Professional visum aan. Het visum aanvragen was niet echt een pretje en heeft in totaal drie maanden geduurd. Gelukkig was Nikki er om mij te helpen en uiteindelijk hebben we ook samen mijn ticket geboekt naar Vancouver. Inmiddels ben ik in Vancouver aangekomen en start ik 14 mei 2018 als Log Home Builder en Journeyman Carpenter bij West Coast Log Homes in Gibsons, BC, Canada. Uiteraard zijn mijn avonturen te volgen! Ruim een jaar ga ik hier aan de slag en na dat jaar zal Nikki mijn kant op komen om samen nog zo’n 6 maanden door Canada te reizen. Let the adventure begin!