Nikki

Wanneer je aan mijn ouders vraagt waar die reislust van mij vandaan komt, dan gok ik dat je te horen krijgt dat ik wel geadopteerd móét zijn. Want, heel eerlijk? Ze hebben werkelijk waar gewoon geen idee van wie ik het heb, laat staan waar ik het vandaan haal. Toch denk ik, kijkend naar de foto’s hieronder, dat het op jonge leeftijd al wel héél duidelijk was dat ik hield van de zon, het strand, avontuur, lekker eten en ja, dus van reizen…

In mijn derde jaar aan de hogeschool werd ons verteld dat we een minor moesten gaan volgen. Een minor is een periode van een half jaar, waarin je helemaal zelf mag kiezen waar je onderwijs zal gaan volgen. Dus, eindelijk eens de touwtjes in eigen handen, dat was natuurlijk één groot feest! Ik kan mij nog goed herinneren dat er een medestudent koos voor iets ‘lekker dicht bij huis’. Een ander vond het allemaal wel prima in Rotterdam en mijn vriendinnen kozen uiteindelijk voor een lespakket in Den Haag. In die tussentijd hoorde ik over een study abroad minor en, ondanks dat ik het ontzettend spannend vond, schreef ik een sollicitatiebrief voor de minor Journalism & Advertising, aan de Johnson & Wales University in Providence, Rhode Island, USA

Naar aanleiding van mijn brief werd ik aangenomen en mijn American Dream kon beginnen. Zes maanden lang heb ik daar het goeie leven geleefd! Ik woonde even op campus (met de nadruk op ‘even’, want ja; het gaat er écht zo aan toe als in de films…) en vervolgens huurde ik, samen met zes andere Nederlanders, een typisch Amerikaans huis (licht blauw, inclusief vlag) in een typisch Amerikaanse straat. Mijn leven kon niet beter! Tussen de lessen door nam ik de trein naar NYC en Boston, kwam ik ruim 10 kilo aan (…), vloog ik naar Miami, reed ik naar Key West én stapte ik op een cruise boot naar de Bahama’s. Ik kwam er al heel snel achter dat er nog zoveel meer op de wereld is dan ons vertrouwde, koude kikkerlandje en maakte de afspraak met mijzelf om in de toekomst zoveel als mogelijk landen te bezoeken. En ja, je voelt ‘m vast al aankomen, vanaf dat moment heb ik heel weinig (tot geen) rust in m’n reetje gehad.

Ik rondde mijn study abroad minor af met een 9.5 (niet gek voor een half jaar feesten) en het afstuderen kon beginnen. Zowel mijn afstudeerbedrijf als mijn eerste échte grote mensen baan, vond ik in Rotterdam en na een jaar fulltime te hebben gewerkt als Online Content Manager, begon de onrust serieus toe te slaan. Ik woonde nog thuis, had (toen nog) geen vriendje die ik zou gaan missen en dus eigenlijk gewoon helemaal niets te verliezen. Samen met een vriendin pakten we onze backpacks in en vertrokken voor een jaar naar Australië en Nieuw-Zeeland. Wat-een-wereldtijd! We kochten een tweedehands taxi (met ruim 800.000 km op de teller) en hebben beide landen van top tot teen ontdekt; gesnorkeld in het Great Barrier Reef, gezwommen met aboriginals in Alice Springs en aan de westkust van Australië heb ik zelfs een kangoeroe aangereden, om er vervolgens ook eentje (in de vorm van een burger) te eten in Perth. In Nieuw-Zeeland zijn we o.a. op visite geweest bij de Maori’s, bezochten we de filmset van Hobbiton (heb tot op de dag van vandaag nog niet één film gezien) én vaarden we naar White Island (Whakaari), de bekendste actieve (!) vulkaan van ’t land. En, niet geheel onbelangrijk, in onze eerste maand in Australië ontmoetten we een jongen genaamd Koen. Ha, leuke jongen was dat wel!

Eenmaal terug in Nederland werd het weer tijd voor het serieuze leven. Er moest geld worden verdiend, ik moest weer op tijd (!) laten weten of ik thuis zou eten én, misschien nog wel iets waar ik het meest moeite mee heb gehad, ik moest weer schoenen aan wanneer ik naar buiten ging… Een baan vinden was niet echt een makkie, maar stiekem had ik ook helemaal geen zin om iedere dag hetzelfde te doen en weer aan de slag te gaan voor een baas. Ik besloot daarom te starten met een eigen tekstbureau en vóór ik het doorhad zat ik bij de KVK en was mijn ‘baby’ geboren: Knap Stukkie Tekst, voor al jouw teksten en, als we dan toch zo lekker bezig zijn, óók gelijk de nodige social media service.

Naast mijn tekstbureau vond ik, samen met Michelle, een eigen huisje in Hillegersberg én toch ook nog ander werk (eerst in de werktuigbouwkunde, daarna in de trouwbranche en toen in de tassen en koffers). Maar, dat was blijkbaar niet genoeg; nog iets anders wat ik in de afgelopen twee jaar heb gevonden, is namelijk mijn lover, mijn beste ‘vliendje’, of eigenlijk gewoon de allerliefste, allerleukste van de heeuule wereld! Ondanks dat ik altijd nét doe alsof ik altijd alles beter weet, heeft Koen mij in de afgelopen jaren laten zien én geleerd om voor goud te gaan (zoals ‘ie dat zelf noemt). Als je iets wil, dan moet je daar keihard voor knokken, net zolang totdat je het in handen hebt (heeft ‘ie gelukkig ook voor mij gedaan, maar da’s een ander verhaal). Dus, toen hij mij vertelde over zijn Canadian Dream, heb ik geen moment getwijfeld en zijn sollicitatiebrief in elkaar geflanst. Niet wetende dat hij de volgende dag al een baan aangeboden zou krijgen, zo’n 6,5 duizend kilometertjes bij mij vandaan…

Ondanks dat ik écht niet sta te springen om hem, langer dan een jaar, alleen maar te zien op een beeldscherm, wist ik vanaf de eerste minuut dat hij deze uitdaging met beide handen moest grijpen. Wie krijgt nou zo’n kans? Om als Log Home Builder aan de slag te gaan bij een waanzinnig, fantastisch, bizar bedrijf in CANADA? Dit móét gewoon zo zijn en hij móét dit gewoon doen! In eerste instantie was het, het idee om hem na een half jaar achterna te gaan, maar uiteindelijk heb ik besloten dat niet te doen. Dit is zijn avontuur en daar moet hij alles uit kunnen halen, zonder rekening te hoeven houden met mij. En nee, dit is geen uitspraak om de ‘ideale vriendin’ uit te hangen, dit is écht hoe ik erover denk en waar ik in geloof.

Eenmaal besloten om hem een jaar lang zijn gang te laten gaan (want ja, over een jaar vind ik het wél de hoogste tijd om ‘m weer met mij op te schepen), ben ik verder gaan denken over wat ik nu dan eigenlijk wil. En, natuurlijk hoefde ik daar niet al te lang over na te denken… Ik heb namelijk altijd de wens gehad om nog eens zélf op avontuur te gaan. Daarnaast leek het mij een heerlijk idee om de Nederlandse winter dit jaar over te slaan en om nog gewoon één keer het echte goeie leven te leven. Zo kwam ik via Jessica, een oud stagiaire van mij, terecht op Ibiza en van het een kwam eigenlijk ook direct het ander. Ik stuurde een mailtje, voerde een telefoongesprek en eigenlijk nog diezelfde avond kreeg ik bericht dat ik naar het eiland mocht komen. De volgende dag sprak ik met een vrouw waarvan ik een kamer mag huren middenin Ibiza stad en twee weken later kocht ik een autootje, Polly (ja, ik ga rijden naar Ibiza)! Kan het nóg gekker dan dit?

Ook nu voel ik gewoon dat het allemaal zo moet zijn. Of ik het spannend vind? Ja, natuurlijk! Maar, we gaan het gewoon doen. We leven tenslotte maar één keer en gaan, te allen tijde, voor goud! Volg mijn avonturen hier!